Schleu (FR)

Schleu is een bont gezelschap van muffe, lawaaierige, chaotische muzikanten uit bands als Le Death to Mankind, Surÿabonali, Torticoli, Tombouctou en Cougar Discipline, maar ook Burne en Neige Morte. Samen spelen ze een verpletterende herrie, die Gudrun 23 (zang en levensvreugde) vocaal met veel plezier transformeert. Lying in the Wrong Coffin, na een demo uit april 2019, bevat negen brute maar soepele nummers die in een bijna constante razernij grooven. Zucchini Kill trapt af met een knal, de drums leveren een dreunende klap, de zang schreeuwt en de bas en gitaarsnaren krijsen onophoudelijk. Dit zal een constante factor zijn, maar Schleu heeft een talent voor het distilleren van bizarre gimmicks die onze verdediging volledig doorbreken. Junkie Snail Dream ontvouwt zich op dezelfde manier, zonder enige franje. Het is een rauwe, staccato, furieuze aanval. Ik probeer adem te halen, maar Schleu geeft me de kans niet. Sprawling Spud doet zijn White Monkey-ding; deze chaos is net iets te goed om over te slaan. Maar als je weer met beide benen op de grond wilt staan, is die kans zeldzaam. The Odd One Out, met een lengte van bijna zes minuten, schakelt over naar een hogere versnelling. Een stortvloed aan drums, loopende gitaren. Ritmische stemmingswisselingen, nauwelijks bedwingbare wreedheid. Dat is het recept: het loopt volledig uit de hand en druipt van alle kanten. Halverwege speelt False Advertising, gek en ondeugend, de boef. Rond Gudrun 23 beuken GigaPoupon (drums), Sigmund (bas) en Von Kreuz (gitaar) onophoudelijk door. Let's Get Busy laat ze hun eigen weg banen, tot aan de crash. Verderop, tot aan het einde, laat Schleu je duizelig achter. Ik huiver bij de gedachte hoe verwoestend het live zou zijn. Pigomaniac is een meedogenloze aanval; de aanpak is absoluut direct, maar het album is dansbaar, mits je er klaar voor bent. Sparadrap, ondanks de naam, verzacht de wonden niet. Het neigt in het begin bijna, bijna, praktisch naar black metal. Dan volgt er noise met een post-hardcore tintje, of tenminste zo denk ik dat, in de latere delen waar de frontvrouw eruit brult en hier en daar wat "sensuele" lettergrepen toevoegt. Uitgeput heb ik zin om op te geven. Maar je moet doorzetten; het is de pure kracht van het geheel die me geboeid hield. De oningewijden zullen afhaken, de kenners zullen Lying in the Wrong Coffin op hun plank met oververhitte platen zetten, naast de must-haves van het genre. Welke must-haves zijn dat eigenlijk? Schleu ontsnapt inderdaad aan eenvoudige categorisering. Het is een visuele en auditieve ervaring; Het laatste nummer, "Highway Without a Wee Break", duurt minder dan twee minuten, een sonische aanval die vervolgens overgaat in een hectische, Primus-achtige sonische razernij. Dat is het, het spel is voorbij, en het publiek is, op zijn beurt, vakkundig overdonderd.

MUZZART