Jean D.L. & Sandrine Verstraete (BE)

Jean DL en Sandrine Verstreate ontmoetten elkaar tijdens hun eigen, solitaire zoektocht: de gitaar voor de een, de poëzie voor de ander. Hun ontmoeting kwam ook voort uit hun gedeelde interesse in experimentele film en de sombere wereld van melancholische introspectie. Hoewel ze elkaar ook om vele andere redenen vonden, waardoor ze niet alleen een duo maar ook een stel vormen, is wat het duidelijkst naar voren komt in hun gedeelde universum een gemeenschappelijke gevoeligheid voor ondoorzichtige perspectieven en een zekere claustrofobie: hun muziek komt van binnenuit, introspectief, maar bij het luisteren omhult en omsluit ze de luisteraar in een staat van ongemak of angst die door sommigen als verontrustend zal worden ervaren, door anderen als geruststellend omdat het cathartisch of contemplatief werkt. Voor wie het op een eenvoudige manier weet te waarderen, roept deze muziek schoonheid op, opent ze horizonnen, heldere perspectieven, de kalmerende stilte aan het einde der tijden. Maar daarvoor moet men eerst de dissonante duisternis ervaren van een galmende gitaar, ver weg of dichtbij, helder of vervormd, en de onrust van de woorden. Een desolate atmosfeer, een deconstructie als voorwaarde voor het afgebeelde landschap. Het is een op gitaar gebaseerd, lawaaierig en poëtisch onderzoek, soms minimalistisch, waar de stem meestal zwijgt. Af en toe voegen beelden zich bij de puur sonische atmosfeer: films, waarvan het universum niet minder duister is. Hun muziek geeft de indruk een spoor of uitdrukking te zijn van een nacht, stedelijk en angstig, melancholisch, beleefd tot de ochtend, zonder slaap, waarvoor de enige mogelijkheid ontsnapping is, een stille ademhaling.